Het verhaal van Nicole en haar zoontje.

Ik ken een prachtig kind❤. Kwam de wereld in als een prachtig lief babietje. Dat prachtige babietje ontwikkelde zich wel wat anders. Alles ging net wat anders dan bij mijn oudste. Zo keek hij je niet echt aan, wapperde met zijn handjes en gilde veel. En wat heeft het hem veel moeite en energie gekost om alles te kunnen mee krijgen. Dit peutertje is toen hij 2 jaar was naar de peuterspeelzaal gegaan. Ook daar merkte ze aan hem dat het allemaal erg veel was en dat alles moest gaan zoals hij dat wou. Alles in een rij en hij speelde niet samen. Had enorme drift buien. Hier is hij naartoe gegaan totdat hij ruim 4 was en hij mocht beginnen in groep 1 van de basisschool. Wat was hij trots! En wat kostte het veel aanpassing vermogen, iets waar hij uiteraard veel moeite mee heeft. In dat jaar zijn alle onderzoeken begonnen en alle hulp werd ingezet. Zo langzamerhand ging het steeds slechter. De onderzoeken waren klaar en daaruit bleek dat mijn ventje een zware vorm van autisme had en ondanks alle aanpassingen thuis en alle thuis begeleiding die wij met beide handen aanpakten. Er werd gestart met dagbehandeling. Vanuit daar is Hij naar het speciaal onderwijs gegaan! Heftige tijd van wennen en niet mee willen in een taxi. Ondertussen ging het thuis niet meer. Ik was op! En ook mijn andere 2 kinderen hadden het er heel moeilijk mee. Vooral mijn dochter had het erg zwaar. Hij vernielde mijn huis en was zo agressief dat het niet meer kon. De hulpverlening en wij hebben de keuze moeten maken om hem tijdelijk naar ambiq te doen naar een observatie en diagnostiek groep
De moeilijkste keuze die ik ooit heb moeten maken en het nog dagelijks moeilijk mee heb. Uit die onderzoeken kwamen verschillende diagnoses, Autisme, gedragsstoornis hechtingsstoornis en een achterstand zeer heftig om te horen. Daarna is hij overgegaan naar de behandel groep. Dit is ongeveer voor 9maand. We hadden allemaal gehoopt dat hij na die 9 maand weer thuis zou kunnen komen wonen bij mij. Maar dit is niet het geval. De 9 maand zijn voorbij en omdat het zo complex is bij hem moeten we verder kijken. We zijn net begonnen met het kijken naar een gezinshuis waar hij heen zal moeten. Hier zal hij verder behandeld worden. En vanuit daar gaan we met alle hulpverleners kijken in hoeverre hij thuis kan wonen. Ik vind dit heel erg moeilijk, weer een nieuwe plek voor mijn ventje, weer mensen vertrouwen die ook gaan zorgen voor hem. Alle hulpverleners vanuit ambiq zijn zo betrokken dat we dit gelukkig stap voor stap gaan doen en hij tot die tijd, tot alles goed voelt en klopt hij daar op de groep kan blijven.

Het is een schatje, een hartstikke geliefd kind. Zijn ouders houden onvoorwaardelijk van hem. Zijn broertje en zusje ook.
Maar deze Forse diagnose, Betekend voor iedereen in het gezin en omgeving een heleboel aanpassingen. Dit is altijd zo en zou ook nooit veranderden. Deze diagnose zorgt ervoor dat de hele ontwikkeling van dit ventje ontzettend veel zorg vraagt. Deze diagnose zorgt ervoor dat dit mannetje ontzettend veel moeite heeft met alledaagse handelingen, dingen die wij doen zonder erbij na te denken kosten hem verschrikkelijk veel energie. Deze diagnose zorgt ervoor dat broer en zusje niet altijd de aandacht krijgen die ze verdienen omdat hun broertje 1 op 1 begeleiding nodig heeft gedurende de dag en snachts vaak wakker is waarbij hij ook de nabijheid van een volwassene nodig heeft. Deze diagnose zorgt ervoor dat er dingen vaak niet kunnen, die je als je een gezin start wel voor ogen had. Maar voornamelijk zorgt deze diagnose echt dat het elke dag een strijd is voor dit ontzettend mooie mannetje!

Haar gedicht voor haar zoontje.

Ik weet dat het ‘onzichtbaar’ is.

We kunnen het niet tastbaar kunnen neerleggen in jouw kwetsbare, onschuldige handjes.

Het ook niet uit te werken valt op geen enkele picto in de wereld!

Het ook geen kwestie is van overal waar jij komt, stormachtige Daley,
zomaar even wat flyers uit delen met een beschrijving.
Wat jouw ‘stempeltje’ betekent.
Dat er dingen zijn die je niet aanvoelen kan
en o’ja ik zou daarop schrijven;

“Wees niet te hard voor hem, neem hem mee aan de hand en leer hem wat het is om het leven te beleven.” Laat hem merken dat hij jou kan vertrouwen.

Wat zou ik in mijn ziel graag ‘jouw bestaan & zijn’ bekleden met een rode loper.
De mooiste, zachtste kussens zal ik voor je kopen.
In de hoop dat je niet te hard hoeft te vallen in de diepe dalen.
Voor een nog veel te jong kind in het ingewikkelde avontuur dat autisme heet.

Ik zou alle energiestromen uit mezelf trekken als ik de ‘scherpste kantjes’ af mocht plakken.
Om jou te mogen beschermen tegen de TE GROTE, brute strijd die woekert aan pijntjes & verdriet.

Ik ga dan net zolang door tot jij zeggen zou; “Mam, mijn autisme raakt me niet meer”.
Die strijdbijl heb ik begraven, “De storm is gaan liggen”…
Maar dat gaat niet, we moeten er DWARS DOORHEEN want ontsnappen heeft toch geen zin !

Tot die tijd zullen we met alles wat we in ons hebben proberen jouw ‘schaduw & vangnet’ te zijn waar we kunnen.
Als jouw vorm van autisme weer eens genadeloos om zich heen slaat…
Moeten we juist onze gevoelens van ‘rust, warmte, veiligheid & positiviteit’
weer kunnen laten vieren,
om hem na het vallen weer op te kunnen rapen.

Maar niet teveel stilstaan bij het gemis wat ik met tijden voel, mijn kereltje-lief.

Genieten van het hier en nu dat is wat we doen,
voor jou ‘de mooiste bloemen plukken uit ons bestaan’ is ons doel…

Stap voor stap, voetje voor voetje soms, komen we er wel.

Hey psstt… even tussen jou en mij…
Ik vecht al lang niet meer tegen ‘jouw bijzondere zijn’ schatje, weet je dat al?
Wat ben ik intens blij met een
Zoon juist zoals jij❤

We vroegen haar:

Wat voor advies zou jij willen geven aan ouders in de zelfde situatie?

Als ze advies willen kunnen ze mij altijd contacten via Nicole Hermans

Heb jij een interessant verhaal?

Een verhaal om andere te inspireren, motiveren of gewoon iets wat je graag kwijt wilt laat het mij dan weten

via Jonathan Pardo Parra